tijdelijk ondergronds gegaan

 "

Omdat ik vanochtend (dat was dus afgelopen maandagochtend, 12 januari) plotseling vrij ben vanwege die gevaarlijke gladheid op de weg, voel ik nu ruimte en komen er opeens woorden op .

Half december ben ik weer halve dagen gaan werken. De situatie was nl. zo dat vanwege het sociaal plan van de veiling het voor mij “slim” was om weer volledig te gaan werken zodat ik een grotere transitievergoeding zou krijgen. Gelukkig was de Arbo-arts het met mij eens dat dat gewoon zakelijk gezien het beste was, ook al gaf ik aan dat ik nog steeds rugklachten had. Maar omdat ik die al zo lang verdragen had, vermoedde ik dat ik dat nog wel een half jaartje aan zou kunnen.

Dat bleek véél moeilijker te zijn dan ik toen vermoedde !!!

Omdat ik die zes weken (=  eind oktober t/m 14 december) thuis zovéél onverwachte innerlijke vrijheid had ervaren en he-le-maal opgeleefd was, tot veler en ook mijn eigen verbazing, bleek het domweg een enorme straf om (voor mijn gevoel) vrijwillig weer in dat innerlijk “hok” te kruipen. En dat ook nog es voor geld !!! Dat riep heel veel innerlijke weerstand op, woede zelfs, wat mij verraste én waar ik van schrok ook … ik dacht eigenlijk dat ik “het systeem” te slim af was en eigenlijk op eigen kracht goed voor mezelf aan het zorgen was. “Vroeger” luisterde ik véél minder naar andere mensen en nu dacht ik aan wat Jennyke (maar ook Maria en Jo) mij hadden geadviseerd : zet je gevoel tijdelijk “on hold" en benader deze nieuwe situatie vooral zakelijk - want dat zal de bloemenveiling óók doen. Het is alleen maar een financiële afwikkeling en niks persoonlijks …

Ondertussen had ik al een tijdje zitten “broeden” om mijn persoonlijk blog, wat ik sinds tien jaar heb, in boekvorm te laten verschijnen. Ik had een kleine uitgever benaderd en wat voorbereidende stappen gezet. Maar net in deze periode kwam daar een enorme klus om de hoek kijken waar ik niet handig in ben en mij dus weer afhankelijk voelde van adviezen van anderen en van wat AI op internet mij adviseerde : hoe zet je een blog op de Mac op internet om in een Wordbestand ( = Windows). Voor mij als tamelijke digibeet ‘a mountain to climb’ … 

Maar … ik dacht gewoon, “rustig aan, stapje voor stapje, gewoon beginnen” : eerst hier en daar adviezen inwinnen, rustig mijn onzekerheden daarin te woord staan, en dan weer een stapje zetten. Maar ja, dat hele oude gevoel “er alleen voor te staan” , ook in die nieuwe situatie op de veiling en wat ik hiervoor al beschreef, bleek veel meer angsten, woede en verdriet los te maken dan ik had kunnen bevroeden. Zéker na dat nieuwe gevoel van onverwachte vrijheid wat ik nét had leren kennen…. En wat ik eigenlijk niet dúrfde te geloven : dat er nl. ondanks alles ruimte leek te komen tussen dat soms niet te verdragen trauma en iets-van-een-nieuw-zelfgevoel …

Nu ik dit schrijf begin ik het zelf ook beter te begrijpen… en voel mededogen opkomen voor wat dat dappere Kind-in-Mij de afgelopen weken eigenlijk heeft doorstaan en eigenlijk zoveel moed heeft getoond om dat allemaal tegelijk aan te gaan …. en ondertussen maar te doen alsof alles maar z’n gangetje gaat. En iedereen denkt dat voor zijn/haar eigen gemak ook maar …. terwijl ik zelf ergens weet van : “jullie moesten eens weten wat dit mij allemaal kost” terwijl ik zelf wéér tegen dat “oude trauma” aanloop omdat ik geen woorden heb om naar buiten te brengen wat ik allemaal voel …. er gebeurt dan zovéél waarvoor ik gewoon niet één-twee-drie woorden paraat heb om dat maar weer uit te leggen, zodat iedereen het begrijpt en zich weer rustig kan voelen en zo en zo en zo ….. Als ik daar alleen al aan denk word ik daar zóó moe van ….. en denk dan direkt weer : laat mij maar, ik doe het zélf wel ….  “Hóe” weet ik dan nog niet maar dat zie ik dán wel weer...


"

Zoiets dus.